Arquivos da etiqueta: alimento ecolóxico

O director xeral da Industria Alimentaria pon en valor o incremento dun 7,7 % no consumo de alimentos ecolóxicos

O director xeral da Industria Alimentaria, José Miguel Herrero, deu a coñecer os datos do estudo realizado polo Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación (MAPA): “Non é nada fácil que todos sexan positivos, pero é así porque se está traballando intensamente no sector desde hai moitos anos”, indicou.

Herrero recalcou a importancia do momento: “Encontrámonos nunha década histórica na que nos puxemos o obxectivo en Europa de que o 25 % da superficie agraria útil se dedique a produción ecolóxica; camiñamos cara a un modelo sostible responsable e comprometido co medio ambiente”. Ademais, anunciou para despois do verán “a campaña máis importante” de promoción da produción ecolóxica, co chef José Andrés e a creatividade publicitaria da acción de promoción lanzada polo ministerio baixo o lema ‘El país más rico del mundo’.

O informe Análisis de la caracterización y proyección de la producción ecológica española en 2019 mostra como o sector da agricultura continúa co seu intenso proceso de crecemento e configúrase como un importante ámbito alimentario diferenciado dentro do conxunto do sistema alimentario español. O documento sinala que o valor estimado na orixe da produción ecolóxica superou en 2019 os 2.310 millóns de euros, un 8,32 % máis que o ano anterior. O 77,72 % deste valor corresponde á produción ecolóxica de orixe vexetal e o restante á de orixe animal.

Algúns dos datos recollidos no estudo en referencia ao ano 2019:

  • Gasto dos españois en produtos ecolóxicos: 2.363 millóns de euros (+8,4 %).
  • O consumo por habitante ao ano é de 50,22 euros (+7,7 %).
  • Nas vendas, España ocupa a décima posición no mercado mundial de produtos ecolóxicos.
  • As exportacións alcanzaron os 995 millóns de euros (+5,1 %) e as importacións supuxeron 1.070 millóns de euros (+1,9 %).
  • No tocante a produtores, había 41.840 (+6 %); deles, 36.700 ligados á agricultura, 1.820 á gandería e 3.320 a ambas. A maioría están en Andalucía, Castela-A Mancha, Cataluña e Murcia.
  • Os produtos vexetais ecolóxicos máis consumidos foron as froitas frescas (un 15,5 % na cesta), e as hortalizas frescas (un 13,9 %).
  • Os produtos de orixe animal máis consumidos foron as carnes e derivados cárnicos, co 15 % e a leite e derivados lácteos (7,5 %).

 

 

Granxa Maruxa + Milhulloa = Muuhlloa, cosmética galega, ecolóxica e colaborativa

De izquierda a derecha: María Álvarez, Carmela Valiño, Marta Álvarez, Chusa Expósito e Anxos Orgueira.

Na comarca da Ulloa aséntanse dúas marcas de produtos ecolóxicos do Craega con máis de vinte anos de historia. Por un lado, Granxa Maruxa que está rexentada por Marta Álvarez e, desde hai uns sete anos, axúdalle súa irmá María. Ambas traballan para obter o mellor leite ecolóxico que sae da súa granxa situada en Monterroso. Por outro lado, en Palas de Rei está Milhulloa, unha empresa que se centra no cultivo ecolóxico de plantas medicinais e hortalizas. Esta cooperativa está rexentada pola farmacéutica Chusa Expósito e a bióloga Carmela Valiño, xunto con Anxos Orgueira. O baixo pago dos produtos das cinco levounas a ter que innovar, pero sempre mantendo a súa filosofía de traballo e produción. Así é como naceu Muuhlloa, unha firma de produtos cosméticos galegos e ecolóxicos.

Este ano recibiron o premio Son Muller da Asociación de Mulleres Empresarias de Lugo, no apartado Empresaria Rural, pola calidade dos seus produtos e pola súa firmeza ao apostar polo ecolóxico, o rural e desde o feminino. Un premio que para estas cinco mulleres significa moito, máis ao ser económico “algo que precisamos moito para seguir traballando, investigando e innovando”.

O produto que saíu á luz para dar a coñecer a marca foi un leite corporal feito con leite e milfollas. Como a propia María relata, “fixemos o evidente: un leite corporal con leite, algo que até o de agora non hai”. Os comezos foron bos, xa que ambas as firmas que as preceden son uns referentes en Galicia, en canto a produtos ecolóxicos. Pero tamén fixeron un labor de dalo a coñecer en diferentes feiras. Actualmente, contan con tres produtos á venda, aínda que en breve lanzarán outros como un xampú e un labial. Os produtos que sacan contan co selo de bio.inspecta e ECOPlus de Bio Vida Sana.

Describen Muuhlloa como unha entidade colaborativa, xa que, para cada produto que sacan, contan con outra entidade da zona que traballa coa mesma filosofía que estas cinco emprendedoras. “As dúas primeiras empresas fomos nós, pero por exemplo, para a crema da cara contamos con mazá de Ribela, leituga de mar de Mar de Ardora e cera de abella de Polemel”, explica María. Para os produtos que sairán entrarán novas empresas, tamén ecolóxicas e que buscan o mesmo obxectivo. Esta forma de traballo permítelles a outras empresas medrar e tamén así, conseguen que Muuhlloa chegue máis lonxe e medre.

“Todos os que somos pequenos, estamos máis unidos e facémonos publicidade”

Como xurdiu a idea?

Marta: Pois do mal que nos pagan o leite. Un día de inverno achegueime ata Milhulloa queixándome diso e elas tamén se lamentaban polos prezos dos seus produtos. Ao final, nós vemos que temos boas materias primas. Temos a mesma filosofía de traballo e somos contrarias ás grandes superficies. O primeiro que pensamos foi facer un leite corporal co leite da granxa e as súas plantas. A partir de aí, dixemos que podía ir para diante e seguimos.

Chusa: Nós desde o principio traballabamos con algún balneario para facerlle uns aceites. Entón isto foi como o xermolo da cosmética, que era a nosa ilusión. Ademais, ao xuntarnos cunha persoa coma Marta, que é unha bomba, tiñamos que tirar para adiante. Non pensamos en ningún momento en non levalo a cabo. Esa idea sempre a tivemos e cando ela nos falou do leite pareceunos marabilloso.

Como foi o proceso de elaboración?

María: Chusa e Carmela son farmacéutica e bióloga. Elas pensaron cales serían as plantas que se axustaban a cada produto. A milfollas, ou herba dos carpinteiros, é moi cicatrizante, calmante e encima e haina por todas partes. Chusa dixo que mesturándoo daba un bo resultado e probamos. Nós tiñamos claro que tiña que levar unha boa parte de leite, e leva un 40 %. Logo elas recolleron a milfollas, maceraron os pétalos e fan o hidrolato. O día que se ten que levar todo a Iuvenor Lab (O Carballiño) prepárase. O laboratorio é o que lle dá un rexistro sanitario, fai as análises e certifica que é unha crema estable no tempo e que non contamina. Ademais, para nós é un aforro, porque senón teríamos que facer obra e sería máis custoso. Nós levámoslle as materias primas bastante elaboradas e logo eles fan a emulsión e empaquetado.

Por que a milfollas para o leite corporal?

Carmela: É a que predomina nesta finca e no estudo que fixemos vímoslle moitas propiedades. No tema de pel é cicatrizante. De feito, chámanlle a herba dos carpinteiros porque ten a capacidade rexeneradora. É calmante. Cada día vémoslle novas propiedades. Os compoñentes que teñen e os principios activos teñen esas capacidades.

O leite está claro en cada produto, pero como facedes a escolla das herbas para cada produto?

Carmela: Das que temos aquí vemos as propiedades que teñen e que queremos meter a cada crema. A facial ten por obxectivo darlle elasticidade á pel para prever o envellecemento, pois poñemos plantas que teñen a capacidade antioxidante. Todo iso xunto cos estratos que buscamos doutros produtores que integramos.

Chusa: Desde o século XIX, que houbo a revolución da química moderna, está todo estudado, e a partir de aí imos mirando. O importante é que sexa unha mestura boa para que melloren as propiedades. Ademais, encántanos o sistema de facer unha cosmética colaborativa. Cada vez que sacamos algo novo, miramos a que colegas produtores podemos sacarlle algo novo para o produto. Ao final, todos os que somos pequenos estamos máis unidos e facémonos publicidade entre nós.

Marta: Son os tres que temos agora mesmo, pero depende das épocas. Estamos moi contentas nese aspecto porque o mundo da cosmética non é un mundo fácil, nin moito menos, pero a xente que proba apunta que ten unha boa calidade.

Cal diriades que é o produto estrela?

Marta: Son os tres que temos agora mesmo, pero depende das épocas. Estamos moi contentas nese aspecto porque o mundo da cosmética non é un mundo fácil, nin moito menos, pero a xente que proba apunta que ten unha boa calidade.

Agora están pendentes novos produtos…

Chusa: Si. Un labial do que xa temos todo feito, pero fannos falta cartos. Para todo isto, para o proceso de estudo e todo… Nós non temos maquinaria. Para que cumpra a función do produto, necesita un plan de estudo e maquinaria para iso. Agora mesmo temos liquidada a fórmula do xel e labial.

Carmela: Temos pendente outra colaboración con outra científica de aquí, e estamos aí para seguir co tema de novas especies para a cosmética.

Cales diriades que son as razóns para mercar estes produtos?

María: O primeiro, por suposto, é que son produtos ecolóxicos. Son bos. E despois tamén a xente se decata de que somos cinco mulleres cunha empresa moi pequena e que estamos tratando de facer algo ben feito e desde a solidariedade. Entón isto tamén os incita a mercar para colaborar. Sempre falamos da xente que colaboramos, e poñémolo nas etiquetas.

Marta: É unha innovación grandísima. Empezou nunha granxa que fai cosmética.

En canto aos consumidores, de onde é a clientela?

Marta: Empezamos en Madrid e estamos moi estendidas alí a verdade. Grazas a un programa no que saímos. En Cataluña e no País Vasco tamén temos boas vendas. O que nos falta fóra de Galicia son tendas físicas; temos en sitios puntuais.

GRANXA MARUXA


Neste momento contan cunhas 62 vacas, das que moxen unhas 28. En canto a produtos agrarios só teñen horta para autoconsumo, pero foi unha das ideas que tamén se lle pasou pola cabeza a esta emprendedora. “Vino moi complicado e preferín centrarme no leite”. Granxa Maruxa conta con máis de vinte anos como tal, pero a súa historia remóntase a cincuenta anos atrás cando o pai de María e Marta iniciou o proxecto. Cando Marta estaba a piques de rematar os seus estudos de Empresariais, chegou a casa e “escaparan as vacas, tróuxenas e pareceume sinxelo”. A partir de aí comezou a súa andaina. Tivo que aprender todo de cero, xa que non contou con moita axuda, “non confiaban”. Tras aprender todo o relacionado con isto, visitou a granxa Casa Codesal con seu pai “e el mesmo se decatou que era posible o ecolóxico”. Contando co selo do Craega, empezou coa súa produción de leite. Actualmente está a punto de saír a Cooperativa As Vacas da Ulloa, un proxecto que nace xunto con Ganados A Cernada e co que farán todos os produtos derivados do leite. Desde hai sete anos conta coa axuda de súa irmá María que pechou o estudo fotográfico para irse vivir para o rural: “Estou encantada, non me cambiaría por nada”.

Na carballeira que hai ao redor da súa vivenda e da granxa tamén acollen o Festival Agrocuir. Unha idea que naceu para darlle máis vida ao rural. Ademais deste, que xa ten historia, tamén se celebrou o Monterrosón ou o de Arte no Rural, que xa se mostra no exterior da granxa e vivenda.

MILHULLOA


No inverno a cámara de secado estaba baleira, polo que decidiron buscar unha alternativa. Empezaron co excedente de produción da espinaca, pero volveron á súa filosofía de produtos autóctonos e probaron co grelo. Tras as probas, viron que quedaba ben e foi unha salvación para darlle uso ao secadoiro nese período.

O proxecto de Milhulloa tamén conta con máis de vinte anos de vida. Ao finalizar as carreiras de Chusa e Carmela decidiron meterse nun máster de creación de empresas. A idea que iniciaron xa comprendía as plantas medicinais.

O seu proxecto foi escollido e, tras finalizar o ano de estudos, decidiron que tiñan que seguir adiante. A idea que lles propuñan era que empresas de fóra lles mercasen os produtos, “pero non pagaban nin a colleita”. Desde o inicio, decidiron contar con selo do Craega para o seu proxecto pioneiro. “Empezar con plantas medicinais non foi vantaxoso, porque daquelas non se consumían tantas infusións”, explican. Pero pouco a pouco foron calando e a entidade foi medrando.

Actualmente contan cunhas 65 variedades, incluíndo as mesturas. E a forma de traballar é tratar con xente que está en ecolóxico e ten plantacións de grelos. Ademais, sécanlle diferentes produtos a variadas empresas. Realízanlle un pequeno estudo para saber como vai quedar e logo xa traballan coas diferentes marcas. Milhulloa conta cunhas 10 hectáreas de cultivo das plantas, aínda que ata a primavera non hai nada.

A pandemia neste sector semella non ter pasado. “Quizais porque a tendencia foi ir máis ao pequeno comercio e aí é onde estamos nós”, apuntan. Aproveitaron esta época tan atípica para facer un etiquetado diferente, “unha homenaxe para os avós e padriños, que ao final son os que sempre nos consenten e os que máis se están vendo afectados pola pandemia”.

 

Varios eurodeputados solicítanlle á comisaria de Sanidade da UE a regulación do uso do termo ‘natural’ na etiquetaxe dos alimentos

Un total de 31 eurodeputados, a maioría membros do Grupo dos Verdes, fixeron chegar unha carta á comisaria de Sanidade da UE, Stella Kyriakides, na que lle solicitan á Comisión Europea que as leis europeas “establezan unha definición clara do termo ‘natural’ aplicado aos alimentos, que indiquen en que casos se pode usar na etiquetaxe para garantir a información dos consumidores, e que os produtos etiquetados como ‘naturais’ non conteñan nin transxénicos, nin substancias sintéticas e que sexan 100 % biodegradables”.

Ademais, os eurodeputados piden que nas etiquetas “a información sobre a orixe dos ingredientes e a composición real dos produtos sexa facilmente recoñecible polos consumidores”.

Na misiva, os parlamentarios lembran que “actualmente, a UE carece dunha definición legal do termo ‘natural’ para produtos alimenticios. En consecuencia, os fabricantes adoitan utilizalo para promover características dos alimentos que difiren case sempre da composición do produto final”.

A pesar desta falta de lexislación, as normas europeas sobre as declaracións de propiedades nutricionais e saudables dos alimentos si que mencionan explicitamente que os criterios de etiquetaxe de alimentos deben “ter como obxectivo evitar que as declaracións de propiedades nutricionais dun produto contribúan a esconder as súas auténticas características nutricional e poidan inducir a erro aos consumidores no momento de elixir opcións para unha dieta equilibrada”.

Para os eurodeputados asinantes, o uso libre que a industria alimentaria pode facer agora mesmo nos seus envases deste concepto estaría en contra deste principio básico que debe rexer a etiquetaxe de calquera produto á venda na UE.

Os europarlamentarios invocan un informe publicado recentemente por Safe Food Advocacy Europe que establece que, en xeral, os consumidores asocian o termo `natural´ con algo positivo, relacionado coa orixe, o mínimo procesado e a ausencia de aditivos. Posto que se pode usar este concepto libremente a pesar de que o produto conteña aditivos e sexa un ultraprocesado, o informe concluía que os consumidores que compran estes alimentos basean as súas eleccións en supostos incorrectos.

Información completa

Fonte: La Vanguardia | autor: Albert Molins

 

 

O MAPA promove os alimentos ecolóxicos españois na 1ª feira virtual de Biofach

O Craega participou en Biofach 2020 co lema “Somos Semente” 

O Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación (MAPA) participa de novo na 32.ª edición da Feira Biofach (17-19 de febreiro), considerada coma o principal encontro mundial dos alimentos ecolóxicos, onde promoverá estes días a calidade e variedade dos Alimentos de España, a través das campañas Spain Food Nation e #alimentosdespaña. 

BIOFACH SÚMASE AO FORMATO EN LIÑA

A Feira Biofach ofrece unha panorámica completa da actividade ecolóxica, desde a produción até a súa transformación, comercialización e investigación. Debido á pandemia, Biofach non puido celebrarse este ano na cidade alemá de Nürenberg como en edicións anteriores, senón que se está a desenvolver de maneira virtual, do 17 ao 19 de febreiro, de maneira conxunta con Vivaness, a feira internacional de coidado persoal natural e orgánico.

No acceso que ten o ministerio como expositor nesta edición virtual, porase a disposición dos visitantes documentos e vídeos con contidos relativos ao sector ecolóxico de España. Así mesmo, antes do inicio dos diversos relatorios, encontros e mesas redondas organizadas por Biofach, emitirase un vídeo con información sobre a produción ecolóxica española.

 ESPAÑA, LÍDER DA UE NO SECTOR ECO

Con esta participación, o MAPA apoia un sector en constante crecemento e de grande importancia económica, social e ambiental para o noso país. España é líder da Unión Europea e cuarto país do mundo en superficie de produción ecolóxica, cunha oferta de gran calidade e variedade, froito da diversidade de climas, chans e prácticas culturais, así como dunha industria transformadora en constante evolución e crecemento, que integra innovación e tradición.

A crecente demanda de produtos ecolóxicos por parte dos consumidores europeos, así como a afluencia a Biofach de operadores comerciais de todo o mundo, constitúen unha excelente oportunidade para os produtos orgánicos españois.

CIFRAS DA FEIRA EN 2020

Na última edición, un total de 3.792 expositores procedentes de 110 países mostráronlles os seus produtos aos máis de 47.000 visitantes profesionais de 136 países, que acudiron a esta feira a coñecer os novos desenvolvementos, tendencias e innovacións que alí se presentaron.

Máis información: www.biofach.de/en

O mercado bio en Alemaña aumenta as súas vendas durante a pandemia

 

Segundo se publicou en diversos medios, un recente informe do Ministerio de Agricultura de Alemaña asegura que “os consumidores deron, durante a pandemia, máis importancia aos produtos locais e a produción ecolóxica”. Ao comprar carne, en particular, os consumidores recorren cada vez máis a estes últimos. Así o corroboran as últimas cifras do ecobarómetro encargado polo Ministerio Federal de Alimentación e Agricultura (BMEL), que presentou, recentemente, a ministra federal Julia Klöckner. En 2020, o mercado alemán ha superado unha cifra de negocio de 14 mil millóns de euros.

A enquisa é moi clara nas tendencias de consumo. Podemos extraer diversas conclusións. A máis importante é que o sector ecolóxico alemán vai seguir crecendo. Os ovos ecolóxicos levan a palma en Alemaña. Case todos os consumidores prefírenos. Tamén en carne e en embutidos unha ampla maioría de consumidores busca os produtos orgánicos.

CONCLUSIÓNS DO ESTUDO

  • Á hora de comprar alimentos ecolóxicos, os supermercados seguen a ser decisivos: nove de cada dez enquisados compran aquí, seguidos das tendas de desconto (68 %).
  • Case o 90 % afirma que quere usar a variante ecolóxica polo menos ocasionalmente no futuro.
  • Cando se trata de ovos ecolóxicos, a proporción de enquisados que din que compran estes produtos “exclusivamente” ou “a miúdo” aumenta ao 74 %; en 2019, foi do 66 %.
  • O 37 % dos enquisados afirmou que compra regularmente produtos ecolóxicos.
  • No caso dos produtos de carne e embutidos orgánicos, o 50 % dos enquisados afirma que os compra polo menos con frecuencia; en 2019, só foron o 42 %.
  • A pandemia da covid-19 provocou unha maior preocupación dos consumidores alemáns en temas de saúde. Son cada vez máis os que queren ter unha dieta sa para protexer a súa saúde e o seu organismo ante agresións de virus, etc.
  • Información completa
  • Fonte: El Ecomensajero Digital | Vida Sana.org

As comunidades da cornixa cantábrica reclaman ao Goberno central que teña en conta as súas peculiaridades na aplicación da futura PAC

As comunidades autónomas da cornixa cantábrica (Galicia, Asturias, Cantabria e País Vasco) coinciden en reclamar ao Goberno central que teña en conta as súas peculiaridades no deseño e a aplicación da futura PAC 2023-2027.

Os conselleiros de Medio Rural destes catro territorios subscribiron o pasado martes 19 de xaneiro por vía telemática un documento conxunto coa súa postura común ao respecto. Así, o texto foi asinado por José González, conselleiro de Medio Rural de Galicia; Alejandro Calvo, consejero de Medio Rural y Cohesión Territorial de Asturias; Guillermo Blanco, consejero de Desarrollo Rural, Ganadería, Pesca, Alimentación y Medio Ambiente de Cantabria, e Arantxa Tapia, consejera de Desarrollo Económico, Sostenibilidad y Medio Ambiente do País Vasco.

Os territorios que conforman a cornixa cantábrica teñen en común unhas características peculiares, como as súas explotacións, que na maioría dos casos teñen un tamaño pequeno ou mediano e un carácter profesional, pero eminentemente familiar. Explicaron, ademais, que a súa orientación produtiva ten que ver sobre todo con sectores gandeiros coma o lácteo, algo que as diferencia doutras zonas de España. Por iso, as catro comunidades defenden que o Plan Estratéxico nacional da PAC se apoie e recoñeza ese modelo de explotación familiar agraria sustentable do norte de España.

Neste contexto, as autonomías cantábricas esixen a Madrid —desde unha posición “construtiva e leal”— que teña en conta esas peculiaridades e amosan a súa preocupación pola orientación “mediterránea” que semella estar adoptando o Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación á hora de trasladar ao ámbito nacional os postulados da nova PAC.

 

AXUDA BÁSICA Á RENDA

Así, por exemplo, indicaron que na axuda básica á renda dos agricultores e gandeiros é preciso ter en conta que as comunidades do Cantábrico teñen unha porcentaxe de superficie con dereitos de pago moi inferior á media española. Este desequilibrio debe corrixirse como paso previo a unha eventual transición cara un sistema de pago por superficie. A maiores, no documento considérase “inaceptable” que se propoña a incorporación das superficies de viñedo, froitas e hortalizas —ata agora excluídas e nas que a zona mediterránea resulta claramente beneficiada—, e ao mesmo tempo se dificulte a entrada de superficies doutros usos ou sistemas produtivos (como os pastos arbustivos).

Por outra banda, os conselleiros trasladaron que, no deseño das axudas á renda, é imprescindible que se reflictan, a nivel de toda España, as diferentes realidades existentes, no plano agronómico e socioeconómico. Así, engadiron, deben terse en conta tanto as diferenzas existentes entre as dimensións económicas das distintas explotacións como aquelas que se dan entre as diversas orientacións produtivas dos diferentes territorios.

Con respecto ás axudas acopladas (asociadas aos diferentes sectores), para estas comunidades, segundo explicou González, é prioritario que se manteñan para os sectores de vacún de leite, de carne e ovino-caprino cunha dotación polo menos similar ao período 2014-2020.

Sobre o capping ou límite de axudas, o documento conxunto insiste na necesidade de establecelo nos 60.000 euros por explotación e ademais amosan a súa preocupación porque estes mecanismos pasan a ser voluntarios para os países e non de obrigado cumprimento.

 

AGRICULTOR XENUÍNO

En relación coa definición de agricultor xenuíno, avógase por establecer unha porcentaxe mínima, que se propón do 30 %, dos ingresos agrarios sobre os totais, excepto para os afiliados á Seguridade Social como traballadores por conta propia no sector agrario. Advírtese, ademais, como inadecuada a proposta do MAPA de incluír a aquelas persoas que perciben menos dun certo volume de axudas directas, con independencia dese peso dos ingresos na súa renda. Isto, dise no texto acordado, “desnaturaliza a propia definición de agricultor xenuíno”.

No que atinxe ao pago redistributivo, as catro comunidades amosan o seu desacordo con que a súa aplicación deixe de ser obrigatoria para facerse voluntaria e reclaman un orzamento “ambicioso”, cun maior pago ás primeiras hectáreas, para beneficiar ás pequenas explotacións, a aquelas cunha dependencia significativa dos ingresos agrarios e sempre dando prioridade aos agricultores profesionais.

ECOESQUEMAS

Sobre os ecoesquemas, unha nova liña de axudas comunitarias que priman a sustentabilidade ambiental, as comunidades cantábricas apoian que se destine a estas axudas o 20 % do montante dispoñible para pagos directos. Porén, lamentan que os ecoesquemas propostos polo MAPA aborden problemáticas e realidades produtivas características, principalmente, do centro e sur peninsulares, quedando a España húmida moito máis desatendida. Por iso, demandan, entre outras cuestións, a modificación das propostas do Ministerio e engadir outros ecoesquemas adicionais, para atender a súa realidade. A maiores, defenden introducir, de modo transversal, melloras como a de aplicar un complemento vinculado á prevención de incendios ou a de incorporar unha modulación da axuda por estratos de tamaño.

Por último, sobre o segundo piar da PAC (desenvolvemento rural), a reclamación das autonomías cantábricas pasa por un incremento das asignacións dos fondos europeos de polo menos o 5 % para elas, tendo en conta as súas necesidades. Ademais, con respecto ao cofinanciamento, demandan que se recupere o equilibrio entre as achegas da Administración central e das comunidades autónomas que se rompeu no período 2014-2020 e consideran que o deseño das intervencións deste segundo piar debe ser realizado por cada comunidade autónoma, en función da realidade e necesidades específicas do seu medio rural.

Craega asistirá á primeira feira dixital de Biocultura

O Craega participará na 1.ª edición en liña da feira ecolóxica Biocultura On, organizada por Vida Sana, que terá lugar os vindeiros días 21, 22 e 23 de xaneiro, e farao da man de Intereco, xunto co resto dos consellos reguladores das distintas comunidades autónomas. Ao longo dos tres días, ademais do expositor común, ofreceranse diversas actividades, entre as que haberá obradoiros ecogastronómicos e charlas para informar os asistentes sobre a certificación pública.

ENTRADAS Á VENDA

Esta feira pretende ser unha experiencia dixital na que se presente o último do universo eco de modo online e en directo. Se queredes participar, como público ou como profesionais, podedes facelo clicando nesta ligazón.

Xosé Santiso: “O Fogar dignifica o rural. Non queremos que ninguén se avergoñe”

Xosé Santiso, propietario do Fogar, na súa horta ecolóxica de Trasellas (Teo)

Cociña para Cáritas. Levou os seus pratos ecolóxicos ata o comedor de Inditex. A tenda online funciona outra vez para dar saída, entre outros, ás hortalizas e destilados de produción propia con selo do Craega.  E prepara menús para entregar a domicilio ou recoller no local. A maquinaria do Fogar non para na pandemia, aínda a pesar de que os cinco restaurantes que ten espallados por toda Galicia permanecen pechados. A COVID-19 é un duro golpe, pero tamén un respiro necesario para probar accións novas e rescatar ideas aparcadas por falta de tempo. Unha consultoría, unha aceleradora de empresas, un motor de emprendemento rural… Xosé Santiso, propietario do negocio, defende o valor dun proxecto que botou a andar hai un cuarto de século con tres piares clave: sustentabilidade, compromiso rural e economía circular.

O Santiso, como negocio de raíces rurais, é un privilexiado no contexto da pandemia?
É complexo. O noso proxecto ten moitas facetas e ubicacións distintas. Estamos no rural, pero tamén en ámbitos urbanos. Somos case autosuficientes para poder resistir durante bastante tempo cunha pandemia, pero eso non quita que nos dera un duro golpe. Agora temos os cinco restaurantes pechados e boa parte da plantilla nun ERTE. Pero en momentos como o verán si que fumos uns privilexiados. Temos espazo exterior, produción propia e non dependemos de axentes externos. Se falamos en termos de cultura de empresa, o que nos trouxo o confinamento foi tempo. O Fogar leva 25 anos traballando para ser un referente de transformación social, ambiental, gastronómico e tamén do sector primario. Pero sempre prima o hoxe e non hai marxe para nada máis.

O seu é un proxecto en proceso de reinvención constante?
O certo é que a nós a covid non nos obrigou a reinventarnos. Levámolo facendo dúas décadas. Xa na crise de 2008 creamos un plan estratéxico a 100 anos porque pensamos que a sustentabilidade nunca pode ser curtopracista. A nosa empresa conta con tres patas equilibradas: social, ambiental e económica. A pandemia está deixando moi prexudicada esta última, pero reforza as outras dúas. Co negocio pechado ao 90%, hai que ter un colchón financieiro para subsistir ata que a situación cambie. Ou te quedas parado e te pos a chorar ou aproveitas esa paréntese sen ingresos para facer todo que tiñas pendente por falta de tempo. E decidimos centrarnos na posta en valor e deseñar a folla de ruta para activar o Fogar consultora, aceleradora, formadora de emprendemento rural, transformadora social…

Entón esta paréntese obrigada serviu para reactivar o Plan Estratéxico do Santiso?
Cando tomamos a decisión de crear un Fogar a cen anos, a maior motivación era deixar unha herdanza digna ás seguintes xeracións. A restauración e a alimentación deben levarse ao ámbito da sustentabilidade real. Se non introduces acción nun plan estratéxico es unha illa. Hai que saber utilizalo para educar, transformar xente da túa contorna, xerar máis valor e lograr que outras organizacións e administracións se impliquen. Durante moitos anos, nós fixemos iso mesmo. Mirabamos só o que tiñamos diante dos pés porque non chegabamos a todo. Agora esa bagaxe sérvenos para investir en nós mesmos e explicarlle a outros un caso real. Eu creo na innovación e na evolución constante. É a clave para adaptarse aos tempos e para seguir á fronte do cambio.

Considera suficientes as medidas que está adoptar a Administración para o sector hostaleiro?
Aceptamos calquera medida que haxa para o sector. Pero en canto aos criterios empregados para establecer as normas, cómpre facer algunha puntualización. Adóptanse medidas estándar e non se teñen en conta as peculiaridades de cada negocio. Cando un establecemento está ubicado nunha carballeira e hai 10 metros de separación entre as mesas, entendo que nese sitio as posibilidades de contaxio son menores que nun supermercado. E se preparas pratos para levar, por que non comer na carballeira e non na casa? A Administración debería abrir ámbitos seguros para a hostalaría, ao igual que está facendo co sector da cultura. Temos locais en centros urbanos que son moi pequenos e estou dacordo en pechar. Pero en Teo, Oleiros e Allariz, non. E para os que non dispoñan de espazos exteriores coma os nosos, hai alternativas. Temos cociñas móbiles que poderiamos poñer ao servizo doutros hostaleiros para que se instalen en parques ou espazos abertos das cidades.

O servizo de entrega a domicilio é un das liñas que estreou o Santiso coa pandemia. A acollida é boa?
A facturación é irrelevante para o volume dunha estrutura como a nosa. Está concebido como unha acción de marketing para que a xente vexa que segues aí e para concienciar sobre o consumo de produto de tempada. O que mellor funciona son os combos familiares cunha oferta económica moi agresiva. Sacas mercancía case a custe para que o cliente siga crendo en ti. Lanzamos unha caixa de hamburguesas para facer na casa, organizamos unhas xornadas carnívoras, cestas de Nadal con produto local, temos outra oferta para encher a neveira con hortalizas da nosa horta… Pero a aceptación é ridícula. Non hai concienciación.

Está a pasar o mesmo coa venda online?
Xa tiveramos unha tenda online hai moitos anos e agora reactivámola. Pero non funciona, é só un complemento. Non é posible vender produto local ecolóxico na túa contorna a través de Internet. No confinamento, a xente seguiu mercando nas grandes superficies, xusto onde non se aporta valor ao tecido local. Por eso cremos que as accións teñen que ser na orixe, na transformación do consumidor, nos valores que identifican as normativas, nos comités ambientais, na educación…

Que significa a familia nas orixes do proxecto Santiso?
Todo. O meu avó era unha persoa moi inventiva. Era músico, construía muíños, contaba historias… O meu pai era poeta, filósofo, músico… Por enriba de todo, quería moito a súa terra. Emigrou. Estivo entre 10 e 12 anos en diferentes países, aprendendo idiomas e coñecendo outras culturas. E cando volveu para aquí, fíxose agricultor traballando para terceiros. Unha persoa peculiar. A min desde neno inculcáronme ese sentimento de enraizamento, de apego á terra. Comecei co meu pai as clases de música con oito anos e tamén con el achegueime á recuperación de tradicións como a malla, o Entroido… No 1996 abrimos o Fogar. Construímolo coa axuda dos rapaces que viñan comigo ao instituto. Queriamos facer un mundo surrealista, traer a cidade ao rural para que viran o seu valor. Pero o obxectivo sobre todo era que restauración e gastronomía se converteran nun medio para transmitir a cultura e as raíces. Creamos unha romaría permanente, un espazo onde revivir o pasado, onde comer coas mans no chan de terra como se te trasladaras aos tempos dos Picapedra… O primeiro día, recén abertos, había mil persoas na porta.

E desde aquela ata chegar aos cinco restaurantes…
O de abrir restaurantes non é algo que nos gustara. Foi un xeito de darlle saída ao noso produto e de manter a cultura do proxecto. Temos unha estrutura de autoabastecemento desde 2007. No rural, a estacionalidade é brutal. Traballas dous meses no verán e algo as fins de semana no resto do ano. A partir do 2008, entre a crise e o carné por puntos, a xente deixou de saír. E había que buscar alternativas. Pero para facelo ben, respectando a trazabilidade e a economía circular, precisas profesionalizar todos e cada un dos teus departamentos. Se ademais queres transmitir o valor que hai detrás de cada prato e respectar a túa filosofía empresarial, fai falla volume. Co cal, abrimos por necesidade. Agora estamos en Teo, Santiago (Santiso Compostela e Taverna Galega), Oleiros e Allariz. Fáltanos o mar. A idea é abrir nas Rías Baixas porque levamos moito tempo mercando produto á Confraría de Pescadores de Aldán.

Ademais de levar o Santiso ao mar, algún outro proxecto entre mans?
Estamos cun proxecto para converternos en provedores de materia prima para o comedor de Inditex a través de Sodexo (xestora do servizo). Agora que o ritmo de traballo é moi baixo, podemos destinar un turno a prepararlles produtos elaborados. Temos infraestrutura para facer, por exemplo, unha croqueta vegana con materia prima 100% orgánica, local e de tempada. Ademais, desde marzo estamos cociñando para Cáritas porque vemos que existe unha necesidade moi grande. A longo prazo, valoramos a opción de crear unha distribuidora de ecolóxico. É moi difícil que unha empresa externa poña en valor o que hai detrás do noso proxecto.

Como imaxina o Santiso pospandemia?
O valor do proxecto debe acadar moito máis peso. O Fogar ten que ser un axente transformador a través do coñecemento e non só da comida. A xente que agora recoñece o que fai O Santiso xa sabe de sustentabilidade e está moi concienciada. Para o resto, é un sitio no que o pasas ben, que ten historia, que é atractivo… Dálles igual o que hai detrás do prato. Estamos nun momento no que é importante que se perciba o que hai máis alá da fachada. Nós defendemos a nosa terra e non queremos que as seguintes xeracións se avergoñen do rural. Hai que dignificalo. 

Galicia afianza o seu liderado estatal en leite e polo ecolóxicos

En ovos bio, Galicia sitúase en segunda posición en unidades (23.879.197) por detrás de Andalucía

Leite de vaca, carne de polo e de porco, ovos, mexillóns e algas. Son os fortes do sector ecolóxico galego no conxunto estatal. Territorio produtor por excelencia, 18 de cada 100 granxeiros censados en España desenvolven aquí a súa actividade. De feito, o rexistro de gandeiros certificados (328) pon a Galicia no segundo posto a nivel nacional, tal e como recollen os datos do Ministerio de Agricultura de 2019. Co máximo de conserveiras de peixe e mariscos (38), o eco autóctono chega ata a terceira posición no informe do Goberno.

No sector lácteo ecolóxico, Galicia é raíña indiscutible e continúa sen acadar teito. En España, hai 232 granxas e máis da metade localízanse na comunidade. Son 119, 10 máis que en 2018. O liderado reflíctese tanto na cifra de reses (4.770) como nos volumes de produción (22.149 t). De aquí sae algo máis do 50% do leite que se certifica no Estado (40.450 t). Encabezar o sector beneficia á industria galega á hora de ostentar a exclusiva de dous derivados: nata (14 t) e manteiga (15 t). Por certo, a produción de nata case se triplicou en só un ano. Pola súa banda, o queixo eco (67 t) ascende no último exercicio do cuarto ao terceiro posto por detrás de Madrid e Murcia.

AVES DE CURRAL. Galicia tamén é unha potencia na produción de aves de curral. Segundo o informe do ministerio, aquí están 36 das 103 granxas que existen en España. Aínda que é a segunda comunidade en cifra de explotacións (por detrás de Cataluña), o censo de cabezas de gando e o volume de carne permítenlle ocupar o primeiro posto. Dos 968.820 polos computados no Estado, 860.464 pertencen a unha explotación galega. Cun aumento dun 222% no último ano, é precisamente o vertixinoso crecemento do rexistro avícola autóctono o que tira deste segmento no conxunto estatal e favorece que anote unha suba próxima ao 150%.

Das 36 explotacións galegas saíron 84 de cada 100 t de polo ecolóxico das que se produciron en España. As 1.614 t que recolle o informe supoñen un progreso dun 49,7% en relación ao curso anterior.

En ovos bio, Galicia sitúase en segunda posición en unidades (23.879.197). Produción que procede das 139.384 galiñas rexistradas nas 27 granxas que computa o informe.

No que a porcino se refire, hai 17 explotacións. Son tres máis que en 2018, un incremento que enxalza á comunidade á terceira posición estatal. O sector empurra con forza e case logra duplicar a produción de carne ata chegar ás 385 t, o 13,6% do total nacional. Sen embargo, non consegue abandonar o cuarto lugar e por diante continúan Aragón, Andalucía e Castela e León.

O progreso do sector apoiáse no aumento do censo gandeiro que, cun avance do 106,8%, acada as 9.084 cabezas. Con algo máis da cuarta parte do porco ecolóxico que existe en España, Galicia lidera desta vez o rexistro nacional.

POTENCIA EN MEL. Galicia é terceira comunidade en apicultura ecolóxica e así queda reflectido en todas e cada unha das variables. Conta con 35 explotacións e 14.152 colmeas que pecharon 2019 cunha produción de 228,8 t de mel.

Pola suá propia xeografía e grazas aos seus 2.500 km de costa, en acuicultura o sector bio galego non ten rivais. Os 47 operadores (34 de mexillón e 13 de algas) representan o 77% dos produtores especializados neste segmento a nivel estatal.

INDUSTRIAS. O peso da gandería ecolóxica en Galicia é un factor determinante á hora de desenvolver un tecido industrial que transforme o produto e o introduza no mercado. Con 112 industrias relacionadas coa produción animal, ocupa o terceiro posto na táboa estatal. 38 dedícanse á elaboración e conservación de peixe, crustáceos e moluscos e levan á comunidade a exhibir outro máximo nacional. 31 teñen que ver coa carne; 26 fabrican produtos alimenticios de orixe animal e 17 están vencelladas aos lácteos.

Aínda a pesar de que a industria eco galega non desempeña un papel relevante no conxunto nacional, ano tras ano adquire maior protagonismo. As empresas especializadas en elaborar e comercializar produto bio case se cuadriplicaron en Galicia na última década e hoxe representan xa o 25,7% do censo do Craega. Con 62 inscritos, as comercializadoras medraron no último curso preto dun 35%. 

INFORME MAPA 2019: https://bit.ly/2Hq0RK2

INFORME CRAEGA 2019: https://bit.ly/2J4dFpQ

Dolores Raigón: “Na agricultura convencional segue a agredirse o planeta sen custo ningún”

Dolores Raigón Jiménez, vicepresidenta da Sociedade Española de Agricultura Ecolóxica (SEAE). Foto: SEAE

O ecolóxico ten por diante un escenario esperanzador, sempre e cando a política non frustre as súas expectativas. Son palabras de M.ª Dolores Raigón Jiménez (Montilla, Córdoba, 1961), doutora en Enxeñería Agrónoma e catedrática de Edafoloxía e Química Agrícola pola Politécnica de Valencia, ademais de profesora na Escola Técnica Superior de Enxeñería Agronómica e do Medio Natural. Tamén ocupa o cargo de vicepresidenta da Sociedade Española de Agricultura Ecolóxica (SEAE). Poucas voces hai en España tan autorizadas como a súa para analizar a realidade da produción ecolóxica. En plena pandemia publicou Manual de la nutrición ecológica. De la molécula al plato (SEAE, 2020), un libro no que trata sobre o que, como e de onde comer.

Produto eco vs. convencional. Hai algún dato obxectivo que avale que o primeiro é mellor que o segundo?
A data de hoxe temos datos procedentes de investigacións científicas que nos indican que os alimentos ecolóxicos son seguros porque non expoñen os consumidores a residuos de praguicidas sintéticos. A exposición a antibióticos, microorganismos, nitratos, metais pesados ou organismos xeneticamente modificados (OXM) é moi escasa ou nula. Ademais, desde o punto de vista nutricional, as concentracións dos nutrientes nos alimentos bio axústanse aos niveis estándar de composición e nalgúns parámetros supéranse significativamente, pois presentan maiores contidos en vitamina C, antioxidantes totais, minerais e ácidos graxos omega 3 (ω3) e omega 6 (ω6). Sen esquecer que existen outros beneficios asociados grazas á contribución que a agricultura ecolóxica realiza ao medio ambiente, a biodiversidade, a paisaxe, a transmisión do coñecemento patrimonial agrícola e gandeiro, ou cuestións vencelladas ao traspaso xeracional das explotacións.

Son só evidencias ou existen estudos científicos que realmente sosteñan afirmacións do tipo “os produtos ecolóxicos son máis saudables”?
As evidencias veñen dos estudos científicos publicados, as intuicións son as que teñen outras procedencias. A influencia dos modelos dietéticos e nutricionais tivo unha repercusión sobre a saúde. De feito, recoñeceuse un aumento de certas enfermidades crónicas, non contaxiosas, como consecuencia da dieta e os hábitos de vida. En calquera caso, as investigacións que avalan os efectos dos alimentos ecolóxicos son poucas porque resultan moi custosas.
Aínda así, en informes publicados indícase que a dieta bio reduce os factores de risco cardiovascular, tanto en individuos sans como enfermos. Algúns argumentos científicos suxiren un forte papel protector da frecuencia de consumo de alimentos orgánicos con respecto ao risco de padecer diabetes tipo 2 e hipertensión en varóns, sobrepeso e obesidade. Conclúen que as pautas nutricionais deben ser revisadas en función das prácticas agrícolas executadas na produción de alimentos. Mesmo nalgún traballo se atopan relacións de tipo emocional, indicando que, para o adulto de mediana idade, a elección dun estilo de vida baseado nunha dieta ecolóxica constitúe unha conexión con aspectos como a identidade, os valores e o benestar. Por último, a non presenza de residuos fitosanitarios constitúe un beneficio evidente para a saúde.

Que hai detrás deses estudos e/ou noticias que, con certa frecuencia, agreden a agricultura ecolóxica?
Sistematicamente véñense producindo ataques ao sistema de produción ecolóxico de forma directa ou con mensaxes tendenciosas. Moitos dos argumentos nos que se basean estes ataques retroaliméntanse das mesmas fontes e nalgúns casos son manipulados, non coincidentes coa mensaxe orixinal. Quero insistir en que a alimentación e a agricultura ecolóxicas responden a unha demanda da sociedade que esixe medidas sobre a protección do medio ambiente e a calidade dos alimentos, facendo especial fincapé nas limitacións e nas consecuencias da produción ecolóxica. Falar de agricultura ecolóxica é falar de biodiversidade. Manter a fertilidade do solo implica o incremento dos seus microorganismos, algo que é necesario para respectar os ciclos elementais da materia orgánica. A sanidade vexetal debe realizarse a través do equilibrio do ecosistema, aplicando técnicas como a introdución de sebes ou a implantación dentro da mesma parcela de técnicas de asociación e rotación de cultivos. En gandería, a introdución de variedades e razas autóctonas dálle ao territorio un considerable valor engadido… Se esta é a realidade da produción ecolóxica, ata cando os nosos agricultores e gandeiros deben estar pedindo perdón por facer as cousas ben e pagar para que quede constancia diso? Mentres tanto, en agricultura convencional séguese agredindo ao medio ambiente e á saúde global do planeta sen custo ningún.

Por continuar rebaténdolles aos detractores deste modelo, que vantaxes ten para a saúde consumir alimentos eco?
Insisto na dificultade que require obter resultados científicos no plano da saúde. En calquera caso, o concepto de saúde abarca a totalidade e a integridade dos sistemas vivos. Non se trata só da ausencia de enfermidade, senón do mantemento do benestar físico, mental, social e ecolóxico dos individuos e os seus ecosistemas. Deste xeito, os solos saudables producen cultivos saudables que fomentan a saúde dos animais e dos seres humanos e do planeta coma un e indivisible. A inmunidade, a resiliencia e a rexeneración son características clave da saúde. Todo isto, unido a que os alimentos bio non presentan residuos químicos de síntese nin OXM e teñen maior valor nutricional, leva a concluír que sen dúbida son mellores para a saúde.
Así mesmo, tamén existen evidencias da maior concentración de substancias de carácter antioxidante nos alimentos de produción orgánica debido a que as prácticas de fertilización e de sanidade vexetal xeran máis mecanismos de defensa entre a propia planta. O resultado é a síntese de substancias beneficiosas para o organismo. Nos produtos de orixe gandeira a presenza de maior fracción de ácidos graxos mono e poliinsaturados constitúe tamén unha das achegas máis importantes para a saúde.

E para o medio ambiente?
Existe un gran número de variables ambientais a favor das técnicas de agricultura e gandería ecolóxicas. As explotacións baixo este sistema de produción presentan menor lixiviación de nitratos, fósforo e produtos fitosanitarios, contribuíndo á maior calidade das augas subterráneas e superficiais. A lixiviación, do mesmo xeito que as emisións de óxido nitroso e de amoníaco, redúcese por unidade de superficie produtiva. A degradación severa dos ecosistemas mariños e de auga doce en todo o mundo está vinculada ao uso excesivo de fertilizantes nitroxenados e fosforados, o que provoca a eutrofización da auga doce e a produción de zonas hipóxicas en augas costeiras.
Ademais, os impactos ambientais da agricultura ecolóxica limítanse moito na medida en que non se empregan moléculas químicas de síntese persistentes no sistema. A agricultura ecolóxica recorre a técnicas que buscan manter o equilibrio e, de ser o caso, as substancias que utiliza responden a unha composición equivalente á súa presenza na natureza.

Explíquenos os perigos para a saúde dos fitosanitarios e químicos que se utilizan en cultivo convencional.
Non son partidaria de xerar medos ou proxectar sensacionalismos sobre este tema, pero a exposición humana aos fitosanitarios é un feito ben estudado nos últimos anos. Existe información dos efectos agudos destes produtos en casos de intoxicación por exposicións ás substancias químicas presentes neles. Son coñecidos os traballos sobre incidencia e mortalidade por cancro (cerebro, pulmón, ovario, próstata, sarcomas de partes brandas e algún tipo de leucemia) en agricultores, cuxo risco é superior ao resto da poboación xeral. Tamén teñen algunhas consecuencias sobre o desenvolvemento e funcionalidade de diferentes órganos e sistemas: alteracións neurolóxicas, reprodutivas, endócrinas ou inmunolóxicas, e incluso fracasos funcionais e cambios importantes do comportamento. Por iso, considerando valores globais, os alimentos ecolóxicos mostran evidencias científicas de ser máis seguros, xa que non presentan residuos fitosanitarios. Nun estudo do servizo de investigación do Parlamento Europeo conclúese que os residuos en froitas e verduras producidas por técnicas convencionais constitúen a principal fonte de exposición a praguicidas en humanos.

A crise económica derivada da pandemia minguou o poder adquisitivo de moitas familias. Isto supón un freo para a tendencia ascendente que viña manifestando o consumo de produtos eco?
Todo o contrario. O que se viu nos momentos da pandemia, marcada pola crise sanitaria, ecolóxica, social e ambiental, é que os consumidores priorizaron a alimentación fronte a outras ofertas de consumo. En resumo, a preocupación pola situación traduciuse en compra positiva de produtos bio.

Convén entón agora insistir, máis que nunca, en que os alimentos ecolóxicos non son caros?
Aínda que os estudos demostran que unha menor renda aumenta a procura de prezos económicos nos alimentos, esta tendencia está moi relacionada co rol que os consumidores lle asignen. No plano negativo, un custo elevado significa que se debe facer un sacrificio. Pola contra, un enfoque positivo sinala alta calidade do produto. En xeral, os alimentos baratos adoitan ter altos contidos en graxa e en azucre, cuxo consumo segundo as pautas dietéticas actuais debe reducirse polas súas consecuencias para a saúde pública. Por iso, o ingreso é só un factor explicativo parcial e é substituído por outras variables sociodemográficas, educacionais, de saúde, presenza de menores no fogar etc., que eliminan a barreira dos prezos altos. Neste sentido os alimentos ecolóxicos nunca foron caros. Se o consumo dos alimentos incluíse os valores reais dos custos ambientais e do sistema de saúde, o modelo de produción convencional dominante sairía moi malparado fronte ao ecolóxico.

Parécelle positivo para o sector que se aprace a entrada en vigor do novo regulamento de produción ecolóxica?
Atendendo ao traballo que faltaba para a súa entrada en vigor nos diferentes territorios, creo que o adiamento foi unha boa decisión.

España está preparada para cumprir o Pacto Verde Europeo e facer a súa contribución para que o 25 % da superficie agraria da UE sexa ecolóxica en 2030?
Penso que España está no bo camiño, pero debe priorizar os esforzos e realizar unha maior aposta pola produción ecolóxica. Demostrouse que os produtores realizaron ben os seus deberes e tamén que os consumidores están a entrar na boa formulación (de aí o incremento na oferta e a demanda de alimentos bio). Non obstante, falta valentía política á hora de tomar decisións que apoien o sector.

A modo de conclusión, que escenario se presenta a curto-medio prazo para o sector ecolóxico?
Un escenario esperanzador, pero teño a sensación de que lle vai tocar un esforzo extra a produtores e consumidores. Desconfío das axendas políticas ou das decisións de lavado en verde que están a tomar algunhas institucións.


Un manual para debullar os nutrientes dos alimentos eco

En Manual de la nutrición ecológica. De la molécula al plato (SEAE, 2020), Dolores Raigón realiza unha profunda avaliación bioquímica dos nutrientes e a súa presenza nos alimentos, tanto ecolóxicos coma convencionais. O obxectivo desta primeira parte (capítulos 1 ao 8) é entender cunha linguaxe accesible de que moléculas se fala cando se citan os nutrientes, así como o modelo agrícola, gandeiro e de transformación, pode influír na súa acumulación.

Na seguinte tramo do libro (capítulos 9 ao 16), a autora fai un varrido descritivo polos alimentos máis representativos na nutrición e cun consumo máis xeneralizado (cereais, legumes, froitas, verduras frescas, froitos secos, leite e derivados) ou de orixe gandeira (ovo, carnes de polo, coello e tenreira) e acuícola. Xa por último, elabórase unha dieta semanal teórica cumprindo as necesidades nutricionais diarias, en función da procedencia bio ou non dos alimentos.

Raigón conclúe que os produtos orgánicos poden ter unhas consecuencias positivas sobre a saúde porque, no proceso de produción, se garanten o incremento de nutrientes, a ausencia de residuos químicos e o aumento das substancias bioactivas.